23
Abr

Resposta a FAES

   Posted by: lannister   in Lingua

Somos poucos porén ben formados. Xopau manda unha colaboración no que contesta a FAES desde a filoloxía galega.

“SOBRE DO ARTIGO EN FAES E A LINGUA GALEGA.

A petición de Lannister comentarei brevemente o artigo do profesor Freire publicado na nosa querídisima fundación Faes. Non está de máis comezar por dicir que o artigo deste estudoso e as súas afirmacións poden ser asumidas filoloxicamente nun 60 ou 70%. Non é un analfabeto aínda que o discurso esté orientado moi ideoloxicamante.Cando fala da norma non estaríamos lonxe da verdade se dixésemos que ametade do seu discurso é asumible polo sector isolacionista e a outra polo reintegracionista o que me leva a afirmar que a postura intermedia sería a máis contestataría aos seus presupostos. Reintegracionista radical converso ao isolacionismo imperante creo que teño unha idea do que falo. ( Se o centro existe eu debo estar nel)

Do anterior dedúcese que hai poucas aseveracións hilarantes ou desterrables cunha gargallada.A única é a alusión que fai ao “galego cerrado”. Como se sabe este é un mito que vai parello ao do “galego verdade” e nos que un falante popular tende a ver que o enxebre e puro da lingua sempre se atopa no polo xeográfico oposto á súa posición. As linguas non son puras nin impuras a nivel dialectal e este tipo de posturas non teñen ningún valor filolóxico.

En canto á teoría do castelego a cousa é difícil de negar. Salta á vista que a evolución do galego está claramente condicionada polo castelán e isto tendo ao lado o portugués (que non tivo influxo doutra lingua) é innegable. A maioría do que a teoría isolacionista defende como evolucións propias despois da Idade Media son castelanismos. É imposible que unha lingua varie desde un tronco común tanto como variaron galego e portugués se unha delas non está suxeita á presión doutra. Que o galego urbano e actual está completamente inzado de castelanismos a nivel fonolóxico, morfolóxico e sintáctico, multuiplicándose a presenza destes nos últimos 25 anos, tampouco é negable. Por certo ( e na miña teima de facer amigos) o galego que fala determinada xente da área de Ferrol comprometida coa causa nacionalista NON É GALEGO. Non se lle fai ningún favor a unha lingua se se fala sen ningún tipo de corrección e danse argumentos poderosos a xente como Freire. Do outro lado sería interesante saber en que nivel a lingua da clase política os afasta ou acerca aos seus electores. A norma ten que ser o máis natural posible e as correcións aos castelanismos lingüísticos gradual ( un moi difícil equilibrio).

Cando o profesor Freire fala de que unha variante se impón a outra e de que o castelán foi a que se impuxo aquí, di unha media verdade. Oculta o tema de Portugal, que para España é unha especie de “chinaza en el zapato” e o tema de Cataluña. Todo nacionalista periférico debe entender que Cataluña non é unha nación sen Estado coma a nosa ou a bretona ou así…A literatura catalana tivo continuidade en todos os séculos coma a española, nen tan sequer a Guerra Civil foi capaz de truncar a produción en catalán, o número de libros que publican non ten nada que ver cos das outras linguas minorizadas, foi lingua asumida sempre por todas as clases sociais. Resumindo é (mesmo en expansión por imperialismo: Illas Balears, Valencia, Alguer..) coma o castelan, francés ou outra lingua normalizada… En canto á fagocitación de determinadas protolinguas ou linguas con pouco desenvolvemento incluíndoas entre os dialectos do castelán ( bable, navarro-aragonés) diremos que é típico da filoloxía hispánica de sempre, porén ninguén dixo que unha lingua deba vivir e un dialecto non… Filoloxicamnete un dialecto convírtese en lingua cando os falantes queiran. Como foi dito: “unha lingua é un dialecto con un exercito detrais”. Para unha lingua con tantos millóns de falantes e tanto prestixio como a castelán debería resultar máis fácil asumir certas cousiñas simbólicas como que as glosas emilianenses e silenses están en aragonés e non son polo tanto os seus primeiros textos; as jarchas mozárabes están en mozárabe que non é castelán e se se parece a algo é ao galego…etc.

Por outra banda hai algo que sempre se deixa ver nos defensores da imposición do castelán sobre as outras linguas peninsulares. Tenden a dar o proceso por pechado. As linguas normalizadas son as que son, aquilo xa foi e para diante. Emprégase moito para isto o tema de Irlanda e creo que por paradóxico que poida ser a moitos españois doeríalles máis que perdésemos o castelán que a nosa independencia. “Mirad los irlandeses consiguieron la independencia pero perdieron su lengua porque el inglés es el inglés” Ao que claramente se lle pode respostar: “Mirad a los judios que perdieron su lengua y la recuperaron desde un texto sagrado. Mirad a los vascos como los jodisteis y como recuperan hablantes día a día”…. Vense as linguas como fósiles e non como organismos vivos e isto en España está amparado por unha visión xacobina mesmo da norma ortográfica. Poucos estados puideron aglutinar tantos falantes tan diversos baixo unha mesma ortografía: aí están os problemas do portugués, mesmo do inglés… Non ás variantes…

Todo o texto respira un aire de que hai linguas que merecen vivir e outras que polo seu escaso desenvolvemento cultural e literario poden deixarse morrer nos brazos agarimosos dunha das outras. Se ademais esa lingua ten poucos falantes pois para que loitar? Poden explicarllo aos holandeses e que se pasen ao inglés ou ao alemán ” de cuyo seno nunca debieron salir”… En fin son ideas que só son oídas en contextos diglósicos…cantos de sirena.

As afirmacións sobre a loita ortográfica que fai son atinadísimas. Realmente o gran argumento do isolacionanismo foi o de estar perto da xente e non crear rexeitamento. Agora vendo o que a lingua lle interesa á maioría do pobo galego vemos que ese é un argumento falaz.Os nosos falantes conscientes e que saben a lingua por escrito ben poden co nh, o lh e a acentuación portuguesa…e a norma é para quen usa a lingua. Digamos que o que di Feijoo de que o galego é patrimonio de todos é unha falacia: é patrimonio dos que o usan. Aquí e depois de todas as loitas intestinas é normal que o inimigo se ría e disfrute. A cousa se o PP non andivese polo medio era clara: unha norma tendente ao portugués que garantira ao mesmo tempo a nosa independencia lingüística (aínda como froito e consecuencia da castelanización) e castelán e portugués padrón como posibilidades que temos como cidadáns galegos. Xa é tarde.

Por último puntualizar que cando fala dos procesos unificadores mistura premeditadamente casos moi diferentes como se a forma en que se fan as cousas carecese de importancia. Calquera persoa culta sabe que non tivo nada que ver a expansión do francés ou do castelán coa do alemán e moito menos coa do italiano. Son lexión os escritores italianos que á par da súa obra en padrón deixan literatura no dialecto rexional ( maiormente os sicilianos). A imposición do Toscano foi un acordo entre iguales e o seu axente difusor máis terrible Pinocchio, un libro feito adrede para ensinar a ler aos subditos máis noviños do florecente e reunificado de mutuo acordo Estado Italiano.”

Tags: ,

This entry was posted on Xoves, Abril 23rd, 2009 at 11:27 a.m. and is filed under Lingua. RSS 2.0You can follow any responses to this entry through the feed. Both comments and pings are currently closed.

16 comments so far

Heder
 1 

Home, Xopau, creo que es brando de mais co individuo este. Encher un texto de palabras técnicas e nomear fenómenos reais para sacalos de contexto ou incluso invertilos non é elaborar un discurso aceptable nun 60%. Ademais de que no texto non dubido que demostre coñecementos filolóxicos, pero o que seguro demostra é un amplio coñecemento dos prexuizos mais rancios para denostar non so a nosa lingua, senon toda a nosa forma tradicional de vida.
Non vou discutir o proceso de normativización ( outra vez a discusión da normativa, e cun filólogo ademáis… non, grazas), pero si vou discutir o fenómeno do castelego. Obviamente, o galego leva séculos en contacto co castelán, e obviamente nos anos que transcurriron desde a separación de Galiza e Portugal as falas respectivas evoluiron por camiños diferentes.
Sen embargo, o que non é secular, senon moi recente, é o feito de que unha gran masa de galegofalantes fale galego SEN acento galego. Este fenómeno ten que ver, precisamente, ca sua introducción nas escolas e nos ámbitos oficiais. Os profesores de galego (con honrosas excepcións) actuaron paradóxicamente como un novo factor para diminuir o uso do galego, quero crer que, a maioría deles, de xeito inconsciente. Supoño que todos recordamos o momento da introducción do galego na escola e a valoración que os profesores facían da materia. No colexio onde estudei, considerábase no mesmo grupo que relixión e ximnasia, e supoño que esta foi unha valoración moi común dada a reacción dos profesores de galego. Nos anos seguintes tentaron por todos os medios que pais, alumnos e compañeiros doutras materias desen ás clases de galego a mesma importancia que ás clases de matemáticas, historia, ciencias… E optaron por unha das tácticas máis vellas para destacar a importancia de estudar unha asignatura: facela complicada.
Unha xeración de rapaces aprendeu en consecuencia que falar e escribir en galego é moi difícil. Case sempre cometes erros e estes deben ser moi graves, porque con moitos menos que en lingua española suspéndente o exame. Ademáis, mamá e papá falan mal e non poden axudar, e a avoa nin che conto o mal que fala. E curiosamente, os que menos erros cometen son os rapaces castelanfalantes, que non teñen seseo, nin gheada, nin palabras fora da norma,…
Simultaneamente a xeración dos pais destes rapaces aprendeu que eles non saben falar galego, é mellor que se expresen en castelán se necesitan facelo con corrección. Nese sentido son reveladores os resultados das enquisas de autovaloración en canto ó uso da lingua. Os habitantes de zonas en que o galego é ainda maioritario consideran que eles falan galego mal, e que non saben escribilo. Pero como castelán recoñecen que tampouco saben, cabe concluir que unha xeración de galegos considera que non sabe falar. E esa xeración cre que o mellor é que os seus fillos aprendan ben o castelán (que van precisar seguro)e non perda o tempo con esa outra lingua que non ven como sua ( o que eles falan é outra cousa) nin cren que lles vaia valer para nada.
Por outra banda, o galego volveuse requisito formal no discurso público de certos cargos. Por desgraza, moi poucas da persoas que os ocuparon sabían falar galego, e ainda menos tiñan o galego como lingua materna. Os discursos oficiais enchéronse de vanos intentos de facer pasar por galego un castelán aderazado con “iños” e que non renunciaba ós tempos compostos. Supoño que todos coñecemos a touripedia, como exemplo mais recente. O lóxico sería que a coherencia ou o sentido do ridículo forzase ás persoas que ocupan ou aspiran a ocupar cargos públicos a facer cursos e a pasar vacacións na aldea cos parentes galegofalantes, se é que os teñen. Pero non é iso o que está pasando. Esas persoas teñen actitudes que oscilan entre sacarse o celga, decidir que xa falan ben, que aprobaron o galego do bacharelato ou decidir que eles pola constitución teñen dereito a falar castelán e non teñen por qué molestarse en aprender ese dialecto de paletos.
O efecto destes dous factores, sumado ó recordo da represión do franquismo, da o resultado que da: o galego non se transmite na casa, senon que se aprende na escola, desvinculado das estructuras, o léxico e a entonación da nosa familia. Asi que as novas xeracións aprenden galego escoitando a profesores de clase media e políticos neofalantes. A lingua conservada polas xentes do mar e o agro denóstase por incorrecta e non se transmite.

Abril 23rd, 2009 at 4:42 p.m.
Heder
 2 

Buff, creo queme fun algo polas ramas no comentario anterior, pero é que o texto me parece tan, tan demagóxico…
Se, honradamente, non estades fartos de lerme, mañá colgo un comentario algo mais ordenado. Iso si, aviso que é longo.

Abril 23rd, 2009 at 5:48 p.m.
xopau
 3 

Estaremos encantados.

Abril 23rd, 2009 at 9:30 p.m.
lannister
 4 

Escribe que para os poucos que somos se algun para esto morre (mira como a lingua ou o nacionalismo). O video do post anterior é un dos rumbeiros independentistas. Segun o que o colgou na rede fai mofa e befa de nós, porén coma sempre a letra da canción di verdades como puños. Por eso e porque teño sentido do humor o enlacei.

Abril 24th, 2009 at 8:27 a.m.
Heder
 5 

Vale, vos o quixestes. Vou colgar, mais que unha análise, unha crítica ó texto das faes. Para ordenala un pouco, vou comentar o texto páxina por páxina, poñendo o parágrafo que comento encima do comentario.
A verdade é que o estou pasando xenial con este blog. Pena que non se anime mais xente a escribir, a ver se animamos ós nosos amigos e coñecidos.
Vai a primeira parte:

pax 1
“la precocidad y facilidad con la que la
variante castellana se impuso sobre las otras variantes surgidas tras la
fragmentación del latín”

Isto non so é falso, como comenta Xoupa, en Portugal e Cataluña. Na Galiza vive ainda unha xeración que apenas coñece o castelan, non o fala e a duras penas o entende. A “variante castellana” so se impuxo na escrita, e tendo en conta o escaso uso dela que facia a maioría da poboación ate mediados do SXX, isto convirte ó castelán na lingua dunha minoría ben exigua en número, pero con gran poder.

pax2(…)
“Abandonada a sí misma, la lengua
sólo conoce dialectos, ninguno
de los cuales se impone a los
demás, y con ello está destinada a
un fraccionamiento indefinido. Pero
como la civilización, al desarrollarse,
multiplica las comunicaciones, se
elige, por una especie de convención
tácita, uno de los dialectos existentes
para hacerlo vehículo de todo
cuanto interesa a la nación en su
conjunto.”
Interesadamente, utilízase a palabra “civilización” cando se quere dicir “estado”. Todos os exemplos que presenta, citando a Ferdinand de Saussure, nesta páxina, refírense a estados europeos actuais ou a imperios da idade antiga. A administración precisa da escrita, e unificar esta lingua escrita representa un aforro. Curiosamente, sempre se decide pola lingua das clases dominantes (que tenden a ser moi minoritarias). Motivos económicos? Sobre isto gustariame que alguén aportase algo mais, porque debo recoñecer que non é o meu campo.

pax 3

“Cuando todo empezó, no existía “el gallego”.
Lo que había era una suma de
variantes lingüísticas galaicas que, por
comodidad, llamábamos gallego”

Entón ata o primeiro código de leis non existía o asasinato. Había unha suma de formas de facer que alguén deixase de respirar que, por comodidade, chamabamos asasinato. Tentar confundir a realidade co dereito oficialmente sancionado leva necesariamente a concluir que ningún cambio de estatus é posible.
“Éstas
diferían entre sí en cada comarca y estrato
social, al tiempo que el castellano
penetraba inextricablemente en su léxico
y estructura. La lengua vulgar sobrevivía
en entornos populares. El aislamiento
de Galicia había permitido su
supervivencia, justo al tiempo en que
tantas otras variantes lingüísticas hispanas
(leonés, aragonés, mozárabe,
murciano…) desaparecían; y el analfabetismo
del campesinado gallego hizo
el resto. Cuando el romanticismo llegó
ya tardío a Galicia, una minoría intelectual
luchó por convertirla en lengua literaria,
creando un gallego poético algo
artificioso.”

Ah, non como o castelán. E ben coñecido o feito de que aragoneses, andaluces, casteláns e madrileños, falan todos igual: mesmo acento, mesmo léxico… E tamén é coñecido que o castelán non ten préstamos doutras linguas nin adopta expresións e estructuras.

Abril 24th, 2009 at 11:51 a.m.
Heder
 6 

Pax 4

“Empezaron solicitando el bilingüismo
oficial, prosiguieron con la discriminación
positiva, avanzaron hacia
la desaparición del castellano como
lengua oficial de facto en Galicia, y
ahora sueñan con que el uso de éste
no pase de ser excepcional, con la excusa
del derecho a “vivir en galego”.

Por iso cada vez que un gilipollas que leva vivindo aquí toda a vida me di “o me hablas castellano o no estoy obligado a contestarte” me teño que morder a lingua e complacer ó imbécil. Por iso para facer calquera trámite oficial teño primeiro que reclamar os papeis e a atención en galego e despois facer o trámite. Por iso en cada traballo de cara ó público que tiven me dixeron que “hai gente que no entiende el gallego” e me paso a vida recomendando a compra de diccionarios, para non ter que recomendar a petición de pensións de invalidez por minusvalia mental…

Abril 24th, 2009 at 11:53 a.m.
Heder
 7 

“El gallego no había
alcanzado las ciudades, la vida urbana,
la alta cultura, el mundo moderno”

Os meus avós, por ambos lados, viviron toda a vida en Santiago. Non é unha gran urbe, pero creo que podemos estar de acordo en que se pode clasificar como cidade. Pois ben, os catro eran monolingües en galego. Básicamente porque castelán non sabían, e seguen sen saber. O galego alcanzou toda a vida urbana que precisaba: a das cidades galegas. Para referirse a novas realidades fai o mesmo que calquera outra lingua: acuñar neoloxismos.

“La duda estribaba en el concepto.
¿De dónde sacar las palabras? Lo
más cómodo era continuar acudiendo
al castellano, como era natural
en Galicia. Pero todos sabían las
consecuencias: el gallego acabaría
siendo no más que un dialecto. La
otra posibilidad era la del portugués,
lengua que se había desgajado del
gallego a finales de la Edad Media. El
problema aquí era que, de hacerlo, la
población no sentiría como propia
esa neolengua.
La opción fue la del diferencialismo.
Se acudió al portugués (al principio,
términos técnicos como orzamento; últimamente
los lusismos incluyen grazas
e, incluso, un nuevo nombre para
Galiza), y se prefirió cualquier variante
lingüística local que difiriera del castellano”

O mais cómodo para referirse a realidades novas é tomar as palabras do contexto en que se usan ou buscar adaptacións. O campo da informática está cheo de exemplos de neoloxismos que son, en todas as linguas, anglicismos (software) ou calcos do inglés (editor de textos por text editor). á hora de tomar palabras para novas realidades, tan propias se sinten as que se collen de unha lingua como as de calquera outra. En canto a dicir que a normativa oficial escolle as palabras mais distintas do castelán sempre que pode… en fin, so se pode cualificar de mentira descarada. O caso do nome do país é directamente surrealista. O “novo” nome de Galiza foi tan maioritario na época prenormativa que a maioría dos cargos públicos que o atacan acaban usandoo inadvertidamente. Ou quizais é esta outra desas opcións “diferencialistas” e so se usaba Galiza na miña zona…

Abril 24th, 2009 at 11:56 a.m.
Heder
 8 

“la minoría normativizadora,
que no era de aldea, que en los
más de los casos ni siquiera era gallegohablante
de cuna”

Se mencionan mais adiante no mesmo artigo a Antón Santamarina e Manuel Gonzalez como principais responsabeis da normativa. O primeiro é da Fonsagrada e o segundo da Picota. Duas urbes enormes nas que o mais normal é non saber falar galego….

Pax 7

“La historia de Galicia ha unido
castellano y gallego, mientras el portugués
–hijo pródigo– desarrollaba
otros caminos. En consecuencia, una
grafía con las soluciones lusas implicaría
una lengua a la que costaría reconocer
como gallega”

A historia non uniu o castelán e o galego. A historia impuxo ós galegos unha alfabetización en castelán, de ahí que a escrita deste nos resulte mais familiar que a de outras linguas. Sen embargo, a grafía do castelán é moitas veces insuficiente para reflexar a realidade do galego. O exemplo mais clásico quizais sexa o do sistema vocálico, reducido a cinco elementos no castelán e conformado por un mínimo de sete no galego, como noutras linguas romances. Sen querer entrar na discusión normativa, paréceme evidente que unha grafía coherente debe implementar a representación de sonidos que en castelán non existen. Este é outro dos motivos polos que o galego das “xentes cultas” sona raro ós seus falantes tradicionais. Quen adquire o galego na escola non adquire todos os seus sonidos, senon so os que se poden representar ca grafía do castelán.

Abril 24th, 2009 at 4:34 p.m.
Heder
 9 

Pax 8
“Los estudiantes gallegos, que apenas estudian
hoy en castellano”
Isto hai que comentalo? En fin, xa non sei como está agora a distribución de horas, pero cando eu estudei TODOS os cursos tiñan un mínimo de 4 horas á semana de lingua e/ou literatura castelá. E o resto das materias impartíanse case todas en castelán, con algunha que outra excepción debida á decisión persoal do profesor. Os decretos que regulan a lingua vehicular nunca se cumpriron e, en todo caso, so regulaban un 50% das horas en galego. Os materiais estaban únicamente en castelán. Teño entendido que actualmente podes optar pola versión en castelán do libro ou pola que resulta de pasarlle o traductor automático, de novo con algunha honrosa excepción. En fin, que quizais o que ocorre é que eu nmon sei castelán e con “apenas estudian hoy en castellano” refírese a que escribiu o texto un domingo, que os rapaces tenden a descansar.

Abril 24th, 2009 at 4:41 p.m.
xopau
 10 

Basicamente estamos de acordo, excepción feita de que ti escribes con máis mala hostia claro. Evidentemente o de que “apenas estudian en castellano” nin se comenta. Agora ben, e coa lei na man, podería ser certo que houbese un centro no que todo se impartise en galego a excepción de lingua castelá e inglés. Isto é o que preocupa ao PP and company. Coma sempre nós, os cataláns, os vascos, etc mentimos descaradamente por política lingüística cando defendemos o bilingüísmo (refírome sobretodo ao catalán). Nós que estamos forxados na sociolingüística sabemos que dúas linguas nunca están en equilibrio, sempre hai diglosia. Por iso queremos unha diglosia á inversa e que desapareza o castelán cumplindo só a función internacional. Isto é o xusto e o explicable filoloxicamnete peroi escudámonos en caralladas e bilingüísmo e eles escudasen nese bilingüísmo que nós non negamos con rotundidade para defenderse.

Con respecto aos procesos normativos hai unha convinación de intereses económicos, lingüísticos, culturais, políticos, etc. Si ben é certo que Dante é un froito da cidade florentina e da súa economía o caso é que o toscano se impuxo séculos despois polo prestixio cultural que cos séculos adquiriu ese mesmo Dante… Os brasileiros estiveron a piques de fragmentar o portugués por motivos políticos e estratéxicos cando da súa independencia….En xeral a norma ten máis importancia política que a que o isolacionismo lle quere dar ( de feito eles declaranse moitas veces foneticistas, cousa moi simple e lóxica pero que ningunha academia defende para linguas con prestisxio cultural e tradición). Probablemente o caso galego se explique dicindo que nunha nación sen case literatura, sen case conciencia nacional, con un número limitadísimo de usuarios da lingua culta-escrita SOBRA UNHA NORMATIVA. Entendamos o anterior como que sin consenso non pode haber normativa talibán: persecución de todas as heterodoxas, negacion de subvencións, etc…necesitábamos polo menos 50 anos de liberdade normativa para ir achando consenso, solucións, propostas, etc…

Abril 25th, 2009 at 12:59 a.m.
Heder
 11 

Completamente dacordo. O problema normativo é fundamentalamente político e fíxose tan mal que non creou máis que divisións. Efectivamente a solución pasaría por favorecer a convivencia das opcións normativas e chegar a acordos con tempo.
En canto ó bilingüismo que non negamos, efectivamente o ideal sería ter o castelán como lingua internacional, igual que aprendemos calquera outra lingua. Esta postura non se defendeu nunca con firmeza, tentando, supoño, non darlles argumentos par endurecer (mais) a lexislación (recordemos que estamos obrigados pola lei a saber castelán). Pero o resultado das posturas brandas está á vista.

Abril 27th, 2009 at 10:36 a.m.
lannister
 12 

Divisións que algúns seguen poñendo por riba do fundamental. Eu se teño atravesados os reintegracionistas (aunque cada vez menos) era por negarme (cando estaba na universidade) a condición de nacionalista/galegofalante por empregar a normativa oficial. Normativa que era a única que coñecía. Reintegracionistas e lusistas foron cousas que descubrin na universidade.
Respecto as posturas brandas, na nosa terra da semana pasado ben un artigo esixindo que moderemos o discurso para non espantar os castelánfalantes. Se o 50% (non cumprido) das materias en galego espanta os castelánfalantes que máis moderación podemos ter? Galego opcional e cunha sesión o mes? Discurso de petición de perdon por empregar e defender o galego de media hora de duración antes de cada clase en galego?
Por outra banda o BNG moderouse un monton nestes anos e non logrou nada. Segue coa vitola de radical e mesmo de anticonstitucional. Xa perdemos a batalla. Así que polo menos que nos enterren eles. Non lles fagamos o favor de enterrarnos nos mentres pedimos perdon por molestar. MONOLINGÜÍSMO E INDEPENDENCIA. E nada máis nen menos.

Abril 28th, 2009 at 11:48 a.m.
Heder
 13 

Seguramente o tema da discusión da normativa merece un post aparte.
O fenómeno é curioso, xa que se trata dunha discusión que aparece no 100% das reunións de plataformas, coordenadoras…. en fin, de calquera estructura, permanente ou temporal, na que se integren varias organizacións. E o feito é que aparece ainda que o obxectivo da reunión non teña nada que ver ca lingua.
Por outra banda, eu non culparía aos reintegracionistas en exclusiva. As actitudes mais sectarias e menos dispostas ó acordo vinas sempre en partidarios da normativa oficial.
Abrimos unha liña de discusión co problema normativo? Non creo que discutir aquí por n-ésima vez cal sería a normativa mais correcta, mais efectiva ou mais adecuada vaia arreglar nada, pero quizais poidamos descubrir entre todos por qué nunca se consegue consensuar unha postura de compromiso para que o tema moleste o menos posible e se poida traballar noutras liñas.

Abril 28th, 2009 at 1:12 p.m.
lannister
 14 

Buff… discutir sobre a normativa, outra vez. Mellor non.Para min é un debare esteril e que debería estar superado. Eu emprego a oficial porque é a que me ensinaron e francamente non me importa que outros empreguen a outra. De feito a postura de compromiso xa existe é a actual. Teoricamente ía acabar coas liortas porén non acabou con nada. Discutir se é mellor/melhor unha forma ou outra cando a lingua a fala e a sente como propia cada vez máis xente é un sinsentido. Nen esta norma nen as outras dúas van inverter o proceso. O que hai que facer é falar a lingua e aceptar que os outros tamen teñen razón.

Abril 28th, 2009 at 3:15 p.m.
Heder
 15 

A iso me refiro, precisamente. Non falo de discutir sobre a normativa en si mesma, senon sobre o curioso fenómeno de que un único problema (¿Qué normativa escoller?) bloquee o acordo sobre todos os demáis problemas ( ¿Cómo deter a perda de falantes? ¿Cómo conseguir a posibilidade de facer TODA a vida en galego? ¿Cómo implementar os mecanismos para garantizar o coñecemento do galego para toda a poboación?….)

Abril 28th, 2009 at 5:45 p.m.
xopau
 16 

Tres apuntiños persoais sobre a normativa (si é que debe existir unha única):

1. O acordo ortográfico tiña que ter sido tomado con moitísima anterioridade. Pensemos que a RAG é de 1906. De chegar tarde tería sido un bon momento os anos 60 ou 70: xente do galguismo histórico aínda viva, a xeración de Piñeiro e Galaxia en auxe e unha nova xeración (con ideas políticas ben diferentes ás anteriores)recén formada. Parece que estamos todos pero xusto no intre anterior a que aparezan os espúreos con intereses económicos, etc…O galego non xenera unha peseta, todo é déficit…

2. O noso nacionalismo é tipicamente culturalista. Isto é froito do pouco arraigo social. Somos poucos pero ben formados, xa o dixo lannister. Con xente así calquer discusión complexa convírtese en interminable. O da normativa é o máximo expoñente. Eu xa oín cousas como que a discusión aceda que se mantiña era boísima para os intereses de Galiza e a súa lingua. Este tipo de debates só os poden solucionar dous elementos sociais: ou a burguesía ou as clases populares, a ambas lles interesa moi pouco.

3. O que di lannister de que a normativa de consenso non solucionou nada non é certo. Hoxe non hai ninguén no reintegracionismo.Podédesme crer…serán uns douscentos tirando alto alto. Agora ben se todos os esforzos dos reintegracionistas máis radicais estivesen postos ao servizo da Independencia (poño por caso) no Padornelo e no Pedrafita habería unha garita e pediríanse os pasaportes… Nunca coñecín xente máis entregada, visionaria, etc…O seu fundamentalismo (e o meu hai anos) é similar ao relixioso…

Abril 28th, 2009 at 8:49 p.m.