Posts Tagged ‘desfeitas varias’

15
Xuñ

Non vai quedar nada

   Posted by: lannister    in Desfeita

A crise combinada coas apetencias neoliberais de aco e de acola esta a esnaquizar todo o que non colla no estreito reducto mental de o mercado é bo. Pensións, sanidade e educación publicas pasaron de dereitos a luxos contraproducentes para unha sociedade “solvente”. Agora que estamos rescatados, e camiño do segundo rescate, o dito anteriormente vai cobrar maior sentido. Ademais aqui vaise engadir outro elemento menor en comparación co anterior porén importante cara o futuro: as autonomías. As autonomías sobranlle os de aquí, xa sabemos a cales, a xente que mercou a mensaxe de que son culpables da crise, e os que nos van intervir que non as entenden: porque un estado ou é federal ou centralista, non unha desfeita rara coma aco.

Con este panorama de fondo as autonómicas convertense nalgo irrelevante. Se como di a lóxica gaña Feijoo, os recortes e a desaparación da autonomía faranse a bo ritmo e cun sorriso polo ben de España. Se por milagre se produce outro goberno a ecuación será a mesma agás no do sorriso, aínda que co PSdG nunca se sabe, ante a imposición do goberno central e os homes de negro.

De feito para asegurar que todo vaia ben estase a preparar unha reforma da lei electoral para que os emigrantes teñan máis doado votar, pobriños, e correxir a reforma anterior que fixo que case non votaran. Tamén se lle vai devolver o voto a entre 30.000 e 200.000 “exiliados vascos froito da violencia etarra” sen necesidade de que volten ó País Vasco. Viva a democracia.

Pode parecer que non hai esperanza porén haina. Non vou falar dela porque é delito. Con isto remata esta tempada. Se Deus quere e San Patricio axuda voltaremos coa derradeira tempada en outubro ou setembro.

Tamén en Galizauberalles2

Tags:

13
Abr

As bolas máxicas na TVG-2

   Posted by: lannister    in Avisos e anuncios

Comezo cunha boa noticia: a TVG-2 está a repoñer As bolas Máxicas, desde o comezo e coa doblaxe orixinal dos 90. Tedes tres horarios dispoñibles: pola maña, pola tarde e pola noite. Apurade que xa esta rematando o primeiro campionato do mundo de artes marciais.

Continuo coa nova de Wert, ministro de educación, tranquilizounos nunha reunión coa recén creada Confederación de Empresarios de educación: a novo bacharelato concertará o primeiro curso por ser obrigatorio e en canto a situación económica o permita concertarase todo o Bacharelato.

Remato coa conversión de Platón o neoliberalismo

E co video Simiocaracia:

Tamén en Galizauberalles2

Tags:

21
Mar

Retrasado día de San Patricio

   Posted by: lannister    in Avisos e anuncios

O sábado,. foi 17 de marzo, día de San Patricio, patrón da Santa Irlanda e deste modesto blogue. Foi o noso aniversario e pasou polos problemas que estou a ter. Así que hoxe toca a análise anual postposta: todo o dito o ano pasado serve para éste. Seguimos coa media de visitas sitúada en catro persoas a semana, o que quere dicir que sempre hai un alleo a redacción que cae por aquí. A inclusión en Facebook fixo aumentar as visitas o primeiro e segundo día para despois voltar a normalidade. Respecto o país que dicir: todo a peor e seguirá a peor. Reflexión breve porén exacta.

Respecto os anuncios, o PNG-PG deixou o BNG a fin de semana que nós estabamos de aniversario. Supoño que con isto, o quedar só a UPG e o MGS , rematou o espectaculo feito para maior gloria de “La Puta Coz” e os que marcharón comezarán a facer algo útil, e os que quedaron por fin poderán porse a traballar. A raíz da marcha do PNG-PG, sempre posto como exemplo da dereita dentro do BNG, Converxencia XXI sacou un comunicado respecto as posibilidades da dereita nacionalista. So falta que os ruxeruxes sobre Cuiña JR. se confirmen ou desmintan definitivamente.

Tamén en Galizauberalles2

Tags: ,

20
Mai

En vísperas do primeiro de tres luns negros

   Posted by: lannister    in Política

Un dos problemas que sempre presentan as eleccións autonómicas e municipais e que sempre son enfocadas como primeira ou segunda volta das xerais segundo coincida o clima político de cada momento. No caso de Galiza, que ten a capacidade de convocar eleccións autonómicas motu proprrio, a situación non cambia limitándose a trocar o concepto de volta das xerais polo das autonómicas. Isto leva a que as campañas electorais teñan sempre o foco posto en que vai ser o presidente do goberno central que no que ocorre realmente en cada lugar. Alomenos a nivel de prensa.

Estas eleccións constitúen o mellor exemplo do dito anteriormente. Os chamamentos para botar a Zapatero duns van acompañados dos de parar a dereita doutros. Curiosamente os ciclos de renovación das 13 autonomías de réxime común responden mimeticamente a estes plantexamentos tan aberrantes. Eu non entendo que terá que ver quen senta ou sentará o cu na Moncloa con que o vai sentar en Baleares por exemplo. Cousas de ser un malvado nacionalista, supoño.

Outra das cousas que implica esta campaña-volta das xerais é que as propostas máis importantes sempre son para cando se chegue a Moncloa ou que viran delas. Parece como se autonomías e concellos non pintasen nada. Bueno, na mentalidade do PP e da metade do PSOE que aspira a que Zapatero desapareza canto antes para liquidar o pouco de federalista que queda no partido así é. Os alcaldables son os únicos que as veces fan algunha proposta orixinal. Claro que as desta campaña son unha loita por ver quen di a verdade demagóxica mais grande: por exemplo esta promesa repetida por todos de que os impostos non van subir senón que baixaran, que a austeridade xa o amaña todo.

Aquí en Galiza as perspectivas non son mellores. Estamos entre dúas opcións lamentables:

  • que os bipartitos repitan e continúen nesa agonía eterna que so lle da folgos os socialista

  • que os Negreira, Porro, Conde Roa, Telmo Martín e compañía gañen e barran o pouco galego que queda nas cidades e consoliden o PP para sempre.

Por último alguén dira que debo falar dos de Democracia Real Ya. Teño pouco que dicir. Eu non vou ir de listo, como agora os xornalistas, dicindo que se vía vir. Eu non o vía. En que quedara todo e se vai influír nas eleccións? Non o sei. So espero que non se cumpra a norma histórica que se repite en España cada vez que sae unha mobilización deste tipo: a esquerda esfarelase, a dereita mobilizase aínda máis e gaña dun xeito ou doutro para anos e anos.

Para rematar déixovos co que parece o manual de campaña de PP, PSOE e algúns dos portavoces dos de Democracia Real Ya:

1. Principio de simplificación y del enemigo único. Adoptar una única idea, un único símbolo. Individualizar al adversario en un único enemigo.
2. Principio del método de contagio. Reunir diversos adversarios en una sola categoría o individuo. Los adversarios han de constituirse en suma individualizada.
3. Principio de la transposición. Cargar sobre el adversario los propios errores o defectos, respondiendo el ataque con el ataque. «Si no puedes negar las malas noticias, inventa otras que las distraigan».
4. Principio de la exageración y desfiguración. Convertir cualquier anécdota, por pequeña que sea, en amenaza grave.
5. Principio de la vulgarización. Toda propaganda debe ser popular, adaptando su nivel al menos inteligente de los individuos a los que va dirigida. Cuanto más grande sea la masa a convencer, más pequeño ha de ser el esfuerzo mental a realizar. La capacidad receptiva de las masas es limitada y su comprensión escasa; además, tienen gran facilidad para olvidar.
6. Principio de orquestación. La propaganda debe limitarse a un número pequeño de ideas y repetirlas incansablemente, presentarlas una y otra vez desde diferentes perspectivas, pero siempre convergiendo sobre el mismo concepto. Sin fisuras ni dudas. De aquí viene también la famosa frase: «Si una mentira se repite suficientemente, acaba por convertirse en verdad».
7. Principio de renovación. Hay que emitir constantemente informaciones y argumentos nuevos a un ritmo tal que, cuando el adversario responda, el público esté ya interesado en otra cosa. Las respuestas del adversario nunca han de poder contrarrestar el nivel creciente de acusaciones.
8. Principio de la verosimilitud. Construir argumentos a partir de fuentes diversas, a través de los llamados globos sondas o de informaciones fragmentarias.
9. Principio de la silenciación. Acallar las cuestiones sobre las que no se tienen argumentos y disimular las noticias que favorecen el adversario, también contraprogramando con la ayuda de medios de comunicación afines.
10. Principio de la transfusión. Por regla general, la propaganda opera siempre a partir de un sustrato preexistente, ya sea una mitología nacional o un complejo de odios y prejuicios tradicionales. Se trata de difundir argumentos que puedan arraigar en actitudes primitivas.
11. Principio de la unanimidad. Llegar a convencer a mucha gente de que piensa «como todo el mundo», creando una falsa impresión de unanimidad

Por Joseph Goebbels (1897-1945), Ministro de Propaganda del gobierno de Adolf Hitler.

Tamén en Galizauberalles2

Tags:

13
Abr

Por un Xove con futuro, por un Xove nuclear

   Posted by: lannister    in Desfeita

Cando a partir do 2007 comezou a escalada de prezos do petróleo os diversos xornais puxeron a vista na enerxía nuclear. Entre eles La Coz, onde de xeito indirecto, en novas ou artigos de opinión, ou directo a través de verbas de Don Santiago, se posicionaba a favor con matices. Os matices cambiaban sempre os argumentos permanecían constantes: “Galicia no puede perder su primacía en la producción de energía” ergo que nos chanten aquí unha nuclear. Total os encoros xa asolagaron os vales e mataron os ríos, as térmicas contaminaron a atmosfera e os eólicos desfixeron os montes… Que máis da unha nuclear? E que mellor sitio que Xove? A fin de contas as lamas tóxicas de Alcoa poderían ser empregadas para soterrar os residuos xa que conteñen a radioactividade.

Todo o anterior mostra as claras a idea de Galicia que ten La Coz e o seu dono, así como que algo moi malo lles deberon facer os de Xove. Por certo por se alguén non o lembra, era en Xove onde estaba previsto facer unha nuclear e onde ao final nos libramos polos pelos. Agora que Fukushima segue de actualidade non ven mal lembrar como nos libramos. Déixolle a palabra a Manuel Rivas que o conta mellor ca min nun artigo de fai unhas semanas. Porén antes de deixarvos con el un par de reflexións: unha sobre o nuclear e outra sobre a democracia en Galicia.

  • sobre o nuclear hoxe estou seguro que non nos libramos. Na Galiza que vendeu a alma o 1 de Marzo xa estou vendo as pancartas de ” Por un Xove con futuro, por un Xove nuclear”

  • e respecto a como van as cousas por aquí, lede estas dúas novas (1,2). Abraiante en calquera outro lugar. Aquí un aviso do que vai chegar.

Sen máis déixovos con Manuel Rivas.

“Os Profetas do Non

MANUEL RIVAS 18/03/2011

O 24 de agosto de 1976, os medios de comunicación informaban dun acordo da Dirección Xeral de Enerxía pola que se concedía a autorización previa para a instalación dunha central nuclear no lugar de Regodola, na beiramar do concello de Xove, na Mariña luguesa. Naquel intre había en España tres centrais activas e tres en construción. A de Xove era unha máis nun ambicioso plano expansivo que contemplaba o funcionamento de 24 centrais, no camiño da hexemonía nuclear na produción enerxética.

Contra o proxecto de central nuclear foi fundamental o labor das Comisións Labregas

O franquismo fórache de sempre moi atómico. O ditador soñara con ter a bomba das bombas. E dalgún xeito tívoas, como unha broma macabra, cando o episodio de Palomares e foi Fraga dar o espectáculo en meyba. Pero o feitizo nuclear era partillado por moitos, á marxe da ideoloxía. Meteuse, por dicilo así, no núcleo da ortodoxia do progreso concibido como un crecemento ilimitado. Nos últimos tempos vimos como a superstición atómica rexurdía como gran solución, defendida por un lobby de poder esmagador fronte ao David ecoloxista.

Mais estabamos en 1976. En Xove. A velas vir.

A resolución autorizando a central de Regodola non pillou de novas en Galicia. A idea deixara de ser rumor anos antes e xa dende 1973 o proxecto convertérase en noticia. Ao primeiro, pois, como unha boa nova. Mesmo unha nova máxica que ía transformar a economía e sacar do atraso a esa bisbarra varada. Mais o suposto agasallo comezou a ser cuestionado, como moitas outras cousas, naquel tempo de mudanza.

Houbo moita propaganda a prol da central. Moita opinión favorábel, apodíctica, aquela dos entusiastas, pagados ou non, que non admiten a resposta crítica, que decote escarnecen e satanizan a disidencia. Mais tamén houbo unha teimosa información alternativa. Foi fundamental o labor de organizacións entón clandestinas, en especial as Comisións Labregas e a desaparecida Asamblea Nacional-Popular Galega. Mais as siglas non son nada se non as avivecen persoas tecedeiras de esperanza, como foron daquela Penchas Santasmarinas e Ramón Muñiz de las Cuevas, axentes da chamada Extensión Agraria, por citar dous imprescindíbeis que logo tiveron diferente traxectoria política. O que eles e outros criaron foi un novo medio ambiente mental que propiciou a pacífica revolta contra o Xove nuclear. E así convocaron, co concurso de asociacións culturais, a científicos, economistas, sociólogos, avogados, pioneiros ecoloxistas, que foron quen de transmitir a enerxía alternativa de dicir non a aquela obra máxica que agora, con perspectiva dabondo, vemos como o que podía ter sido: unha maldición.

Así que o feitizo tomou a forma dun pesadelo. O que a xente comezou a imaxinar na beiramar xa non tiña o trazo dun deseño futurista senón dun espectro ameazante.

O seu non nuclear era un si. Un movemento que soubo encarnar o que Stéphane Hessel formula agora co xa célebre Indignádevos!: “Crear é resistir e resistir e crear”.

E todo comezou a cambiar de verdade o día en que ese non se manifestou como unha caligrafía humana na terra. As autoridades gobernativas prohibiran unha manifestación. Mais o 10 de abril de 1976 a xente púxose en marcha. Un detrás doutro. A pé, máis de tres horas. Tanta xente que a historia decidiu non levarlle a contraria.

Durante un tempo fixo fortuna, na prensa conservadora, a expresión “Os profetas do non”. A caricatura acadou, en gran parte, o seu propósito. Aínda hoxe me estraña que non saíra ningún grupo punk ou de ironía poética con ese nome feito para o escarnio de todo aquel que non se conformase co estabelecido. Era un sambenito paralizante. Intimidatorio.

-E ese quen vén sendo?

-Un Profeta do Non!

Non, non é que quixeras protexer o medio natural, procurar a igualdade de homes e mulleres, asociar os labregos nunha central leiteira que defendese os seus dereitos, procurar un ensino público que fornecese á grande maioría de coñecementos e pensamento libre, darlle azos aos recursos culturais como o sermos berce dunha lingua universal… Non, todo iso desaparecía. O que existía nese discurso tan proveitoso para o poder conservador era unha especie de estirpe malhumorada, adoecida, ancorada nun anacrónico saudosismo, pechada ao mundo. Era unha caricatura con dose de arsénico que tivo un efecto tóxico: os Profetas do Non, que tanto querían a Galicia, eran os seus inimigos. Non a deixaban medrar. Mais viñeron os Profetas do Si e Galicia nunca tanto achicou. Como ben explicou Albert Camus en L’homme revolté, en determinadas circunstancias, o dicir non é condición necesaria para o si. Un non á inxustiza histórica e dicir un si humanista. Un non á destrución do medio ambiente é dicir un si á vida.

Así que Galicia foi quen de dicir non en intres en que pairaba un si ameazante. E non unha soa vez. Verbo da ameaza radioactiva, houbo outro movemento no que este país mesmo xogou o papel de abanear as conciencias do mundo enteiro. Refírome á prohibición do vertido de residuos radioactivos no mar. O almacenamento de residuos nucleares segue a ser un dos problemas que os profetas atómicos, dispensando, aínda non resolveron de xeito convincente. Mais o que non ten nome era a irresponsabilidade de arroxar o lixo nuclear ao mar. Esa decisión non a tomaban piratas sen escrúpulos ou tolos. Dende os anos sesenta, toneladas de lixo nuclear foron chimpadas ao mar con autorización de gobernantes e burócratas que teñen como primeira obriga garantir a seguridade da xente.

Foron os Profetas do Non, desta vez da man da desaparecida Esquerda Galega, os que pararon semellante aldraxe contra a humanidade e o planeta. E todo comezou en 1981 con aquela expedición ao “corazón da escuridade”, á Foxa Atlántica, dun pequeno palangreiro chamado Xurelo.

Moito lembrei estes días os Profetas do Non. Aínda hei rezar por eles eu que non teño quen rece por min.”

Tamén en Galizauberalles2

Tags: ,